Przymusowe umorzenie aktyw\u00f3w OFE w dniu 4 lutego 2014 r. oraz inne regulacje ustawy z 6 grudnia 2013 r. o zmianie niekt\u00f3rych ustaw w zwi\u0105zku z okre\u015bleniem zasad wyp\u0142aty emerytur ze \u015brodk\u00f3w zgromadzonych w otwartych funduszach emerytalnych prowadz\u0105 do wstecznego uregulowania stan\u00f3w faktycznych zwi\u0105zanych ze \u015brodkami w OFE, kt\u00f3re zosta\u0142y zgromadzone do dnia wej\u015bcia w \u017cycie tej ustawy. Unormowania te wywieraj\u0105 retroaktywne skutki zar\u00f3wno w zakresie d\u0142ugu pa\u0144stwa (umorzenie obligacji Skarbu Pa\u0144stwa przekazywanych przez OFE), jak i pozycji prawnej cz\u0142onka OFE (utrata pokrycia jednostek rozrachunkowych jako zabezpieczenia przysz\u0142ej emerytury). <\/p>\n
W numerze 9 „Pracy i Zabezpieczenia Spo\u0142ecznego”, Rados\u0142aw Pacud podejmuje pr\u00f3b\u0119 odpowiedzi na pytanie, czy przeprowadzone zmiany mog\u0105 by\u0107 uznane za dopuszczalne \u2013 retrospektywne, czy te\u017c z innych wzgl\u0119d\u00f3w uzasadnione. Przewidziane w prawie skutki ustawy s\u0105 takie, jakby d\u0142ug pa\u0144stwa obs\u0142ugiwany przez OFE w wysoko\u015bci 151 mld z\u0142otych nigdy nie powsta\u0142, a cz\u0142onkowie OFE nigdy nie mieli pozyskiwanych od 1999 r. zabezpiecze\u0144 kapita\u0142owych.<\/p>\n